Days #72 - #79 & Εβδομάδα 11

Ας πούμε ότι έκανα ένα "διάλειμμα" από τη δίαιτα... Τι διάλειμμα... Για την ακρίβεια τίναξα τα πάντα στον αέρα... Εκτός από τις δύο πρώτες μέρες που έμεινα σταθερή στο πρόγραμμα διατροφής μου, τις επόμενες, σαν να ήμουν άλλος άνθρωπος. Πολύ άγχος, κακός ύπνος, απαίσια όνειρα, μια ερωτική απογοήτευση, ένα μαγικό Π-Σ-Κ, ελάχιστα αποθέματα αντοχής για την ηλίθια γαμώ-δουλειά μου, πολύ και απαιτητικό διάβασμα... Όλα αυτά τα έφαγα και τα ήπια. Αυτό έκανα. Έχασα τη μπάλα και το focus μου. Η ζυγαριά έδειξε ένα κιλό συν. Λόγω δουλειάς η διαιτολόγος μου δε με είδε και αυτό δεν ξέρω αν είναι θετικό ή αρνητικό. Πάντως, δεν θα λειτουργούσε αν κάποιος μου φώναζε κι από πάνω. Μάλλον θα «έτρωγα» και τις φωνές του.

Στο δια ταύτα τώρα: η προηγούμενη εβδομάδα πέρασε και πάει. Τα ψυχολογικά μου δε λύνονται κι έτσι εύκολα, αν και κάπως τα δρομολόγησα και τα έβαλα σε μία τάξη. (Βοήθησε το καλό Π-Σ-Κ βέβαια, και φυσικά τα καλά ποτά). Εντάξει, γνωρίζω ότι είναι δύσκολοι καιροί για πριγκίπισσες (αγωνιστικούς χαιρετισμούς στη πριγκίπισσα Lee-Cherry), αλλά κάπου υπάρχει μια χρυσή μπάλα κι ένας μαγεμένος πρίγκιπας-βάτραχος που σώζει τη κατάσταση. Το θέμα είναι ότι ήδη η καθημερινότητά μου είναι γελοία και ελεεινή. Τους προηγούμενους μήνες, κάνοντας όλη αυτή τη προσπάθεια να τρώω καλύτερα και να κινούμε περισσότερο, με βοήθησε να αλαφρώσει εκτός από το σώμα μου και η διάθεσή μου. Την προηγούμενη εβδομάδα όλα ήρθαν τούμπα και το μόνο που κατάφερα είναι να βυθιστώ στη κατάθλιψη.

Είναι ξεκάθαρο τι θέλω: Να τα τινάξω όλα στον αέρα (δουλειές, σπουδές, υποχρεώσεις) και να πάω στην επαρχία ή καλύτερα σε ένα εξωτικό μέρος και να κάνω τη ζωή μου. Αυτό βέβαια, επί του παρόντος είναι ανέφικτο. Το εφικτό που θέλω είναι να νιώθω και να περνάω καλά. Τουλάχιστον στη προσωπική μου ζωή θα το προσπαθήσω. Είναι κάτι που θέλω. Με λίγα λόγια και σταράτα, σήμερα έγινε η γενναία νέα αρχή, το βράδυ θα κοιμηθώ καλύτερα, το επόμενο πρωί θα ξυπνήσω καλύτερα και πιο ελαφριά, και σιγά σιγά, πέρα από το σωματικό βάρος, θα διώξω και όλα αυτά τα φρικτά συναισθήματα που με κατακλύζουν και με πονάνε.

Περισσότερο ημερολόγιο δίαιτας, την επόμενη εβδομάδα, μιας και έτσι όπως τα παράτησα όλα, παράτησα κι αυτό.

Πρόκληση

Η διαδικασία απώλειας βάρους μπορεί να συγκριθεί με την ανάβαση ενός βουνού. Στην πραγματικότητα, το να μπεις στη διαδικασία αυτή είναι βουνό!

Σκέφτηκα, λοιπόν, κάτι να προκαλέσω τον εαυτό μου να κινηθεί περισσότερο. Θα ανέβω τον Όλυμπο!

Φωτογραφία Zacharias Angourakis

Η σκέψη είναι η εξής: Η ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου είναι ο Μύτικας, σε υψόμετρο 2.918 μέτρα. Αν υποθέσουμε ότι ένα μέσο σκαλοπάτι έχει ύψος 0,16 μέτρα (16 εκατοστά), τότε θα χρειαστεί να ανέβω 18.238 σκαλοπάτια συνολικά για να ανέβω στον Όλυμπο!

18.238 σκαλοπάτια, με ένα ρυθμό 150 σκαλοπάτια την ημέρα Μ.Ο. θέλω τέσσερις μήνες.

486 and climbing!!!

Ιστορικό

Πάντα ήμουν αυτό που λένε "γεματούλα", δηλαδή ποτέ δε θεωρήθηκα λεπτοκαμωμένη, αντίθετα οι καμπύλες μου ήταν ανέκαθεν πλούσιες.

Αρχές του 2001 κατάφερα να φτάσω 76 κιλά... Κυρίως λόγω πολύ κακής διατροφής που βασιζόταν σε delivery, junk food και 4-5 μεγάλες σοκολάτες την ημέρα. Φυσιολογική εξέλιξη, δε λέω. Έφτασε η άνοιξη και πλέον δεν χώραγα στο εαυτό μου. Αποφάσισα ότι έπρεπε να κάνω κάτι δραστικό. Με τη βοήθεια ενός ειδικού διαιτολόγου κατάφερα σε διάστημα 5 μηνών να φτάσω 60 κιλά. Ένιωθα πολύ καλά, είχα βρει το ρυθμό μου και είχα αλλάξει πέρα από τις διατροφικές μου συνήθειες και το τρόπο ζωής μου. Με πρόσεχα αρκετά.

Μετά τον Οκτώβρη του 2001, μπλέχτηκα με δύο δουλειές, και το μόνο που κατάφερα ήταν να αποκτήσω ένα πρόβλημα υγείας από υπερκόπωση. Λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων, ειδικά της δεύτερης δουλειάς που μου έπιανε όλα τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα πολλές ώρες, δε έκανα ποτέ αυτό που λένε συντήρηση, δηλαδή να μείνω σταθερή στα κιλά που ήμουν για ένα μεγάλο διάστημα, κάνοντας έτσι τον οργανισμό μου να εναρμονιστεί με τον "αδύνατο" εαυτό μου.

Η ιστορία συνεχίζει με διάφορα γιο-γιο. Έπερνα κι έχανα, έπερνα κι έχανα... Το διάστημα 2002 - 2003 η αυξομείωση του βάρους μου ήταν +/- 5 κιλά. Το καλοκαίρι του 2003 έφτασα να αδυνατίσω ακόμα πιο πολύ από την δίαιτα που είχα κάνει το 2001, φτάνοντας τον αριθμό - απώτερο στόχο 57 κιλά. Ωστόσο, δεν κατάφερα να το διατηρήσω... Το επόμενο χειμώνα (2003 - 2004) άρχισα σταδιακά να παίρνω πίσω όλο το βάρος που είχα χάσει. Η αρχή του τέλους ήταν το καλοκαίρι του 2004 όπου και άρχισα να δουλεύω σε μπαρ σαν δεύτερη δουλειά, οπότε και από τα 60 κιλά που ήμουν άρχισα να παίρνω πολύ γρήγορα πίσω όλα τα κιλά. Το αλκοόλ που έχω καταναλώσει από τότε μέχρι σήμερα αγγίζει τεράστια νούμερα.

Μέχρι την αρχή του 2006 δεν είχα ξεπεράσει τα 65-67 κιλά. Αφού έκοψα του δεσμούς με τη νύχτα και τα μπαρ, απέφυγα λίγο το αλκοόλ, όχι όμως και όταν έβγαινα, που πλέον πίνω πολύ. Το Φεβρουάριο του 2006 προέκυψε μια ακόμα απαιτητική δεύτερη δουλειά, η οποία με απασχολούσε όλα τα απογεύματα, αλλά αυτή τη φορά είχα τα σαββατοκύριακα ελεύθερα και μπορούσα τουλάχιστον να ξεκουράζομαι. Το λάθος της εποχής αυτής ήταν ότι σπίτι μου πήγαινα μόνο για ύπνο, ακόμα και τα σαββατοκύριακα, οπότε και η μόνη μου πηγή τροφής ήταν από delivery ή εστιατόρια. Το αποκορύφωμα ήρθε φέτος το καλοκαίρι, όπου ήπια (πάλι) τεράστιες ποσότητες αλκοόλ.

Με αυτά και με αυτά, έφτασα να βγάλω τα χειμωνιάτικα ρούχα μου και να μη χωράω σε κανένα. Το βάρος μου αυτή τη στιγμή είναι 74 κιλά και το μεγαλύτερο βάρος δεν είναι τα κιλά που κουβαλάω, αλλά το βάρος στη ψυχή μου και η απογοήτευση του "πως κατάντησα έτσι"...

Το κυρίως θέμα είναι απλό: Δεν μου αρέσει ο τρόπος ζωής που έκανα μέχρι τώρα. Δε μου αρέσει που δε χωράω στα ρούχα μου. Δε μου αρέσει που έχω παραμελήσει έτσι τον εαυτό μου. Δε μου αρέσει που δεν έχω αντοχές, όρεξη κι ενέργεια να κατακτήσω τις μέρες μου. Έτσι ξεκινάω πάλι και αυτή τη φορά θα προσπαθήσω να το κάνω καλά.

Καθώς σκέφτομαι τα περασμένα, βλέπω πολύ καθαρά τι δεν έκανα καλά:
Βλακεία πρώτη: Δεν έκανα συντήρηση τη πρώτη φορά
Βλακεία δεύτερη: Δεν έδωσα τη πρέπουσα σημασία στον εαυτό μου και ασχολιόμουν υπερβολικά με δουλειές και άγχη
Βλακεία τρίτη: Δεν μαγειρεύω σπίτι και τρώω βλακείες από έξω (ή στο δρόμο ή delivery)
Βλακεία τέταρτη: Έφτασα να πίνω πολύ. (μου αρέσει το αλκοόλ, αλλά δεν χρειάζεται να πίνω το βόσπορο κάθε φορά. Μπορώ να το σταματήσω αυτό. Έτσι κι αλλιώς, η ποσότητα του αλκοόλ που πίνει κάποιος είναι εν μέρει και συνήθεια, και από το καλοκαίρι το αποφεύγω συστηματικά. Τώρα στα πλαίσια της προσπάθειας να βρω τους ρυθμούς μου (και βιολογικά) θα το μειώσω στο ελάχιστο.)

Ξέρω τι κάνω λάθος, ποιες είναι οι λάθος επιλογές, ποιες είναι οι λάθος συνήθειες. Μπορώ να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά. Στην προσπάθεια αυτή έχω και βοήθεια από μια διαιτολόγο.

Όπως λέει κι ο Τόμ Ρόμπινς: "Το σύμπαν δεν έχει νόμους. Έχει συνήθειες. Κι αυτές μπορούν να αλλάξουν".

Ο δεκάλογος της επιτυχίας

1. Δεν τρώω στο δρόμο – δεν τρώω junk food
2. Μαγειρεύω κάθε μέρα και τρώω σπίτι. Αν δεν είναι εφικτό, προσπαθώ να τρώω καθιστή και όχι στα όρθια και στα γρήγορα.
3. Πάω γυμναστήριο τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα
4. Προτιμώ τις σκάλες από το ασανσέρ και περπατώ όσο πιο πολύ μπορώ
5. Ξεκινάω τη μέρα μου με ένα καλό πρωινό και καπνίζω μετά με τον καφέ.
6. Στο γραφείο αποφεύγω junk food και προτιμώ φρούτο, ή γιαούρτι ή τοστ από το σπίτι.
7. Σημειώνω κάθε μέρα τι τρώω και τι άσκηση κάνω και γράφω στο blog την εξέλιξή μου, τη διάθεσή μου, και οτιδήποτε με βοηθάει όπως tips, σημειώσεις, κλπ.
8. Κλείνω τη μέρα σταματώντας να τρώω μετά τις 21.00 το βράδυ και αφού πλύνω δόντια δε καπνίζω άλλο ενώ εξαφανίζω το τασάκι
9. Όταν με πιάνει κρίση για φαγητό, ποτό, γλυκό, ματαιότητας, ανασφάλειας, ηττοπάθειας, κλπ. χαλαρώνω, ηρεμώ, το σκέφτομαι λιγάκι σφαιρικά και θυμάμαι τα υπέροχα ρούχα μου που δε μου χωράνε και πόσο καλύτερα νιώθω όταν φροντίζω και προσέχω τον εαυτό μου.
10. Απώτερος σκοπός του όλου εγχειρήματος είναι να νιώσω πάλι καλά και να διατηρήσω μιας ανάλογης στάσης ζωή. Μου αξίζει μιας καλύτερης ποιότητας ζωή και μπορώ να τη κάνω πραγματικότητα. Είναι καιρός να αρχίσω να κανακεύω τον εαυτό μου και να του κάνω δώρα.

Let’s do it!

Όχι αύριο... σήμερα

Έφτασα λοιπόν στη δυσάρεστη θέση να κουβαλάω πάλι τα 14 από τα 16 κιλά που είχα επιτυχώς χάσει το 2001. Εδώ και πολύ καιρό η κατάσταση είχε αρχίσει να φτάνει στο απροχώρητο, όμως έλεγα "θα το δω αύριο", "θα κανονίσω από αύριο", κλπ "αύριο". Το αύριο όμως ήρθε χτες και πλέον δε με παίρνει να κάνω τίποτα άλλο.

Αφορμή, μια ντουλάπα ρούχα από τα οποία δε μου κάνει σχεδόν τίποτα. Είναι κρίμα.

Αιτίες: Δεν νιώθω καλά, δε κοιμάμαι καλά, δε περπατάω καλά, δε τρώω καλά, δεν ζω καλά. Έχω χάσει τον ρυθμό μου, έχω χάσει την ενέργειά μου και την όρεξή μου για ζωή. Σίγουρα το να χάσω βάρος δεν είναι πανάκεια σε όλα μου τα προβλήματα, αλλά το ξέρω ότι θα αποτελέσει βάση για μια καλύτερης ποιότητας ζωή.

Σήμερα, λοιπόν, ήρθε η μέρα. Πάμε γερά με τσαμπουκά!

Αυτό θα είναι το προσωπικό μου ημερολόγιο δίαιτας. Αποτελεί μια μορφή ψυχανάλυσης και αυτό-υποστήριξης γιατί είναι δύσκολο να τη παλέψω...